Shalom vrienden,

Zoals eerder vermeld, als je op de hoogte wilt blijven van het nieuws over Israël en hoe Intercessors for Israel in het gebied bidt, meld je dan aan voor onze Vrijdaggebedsalerts: https://www.ifi.org.il/.

Onlangs, terwijl ik IFI-gebedsbijeenkomsten leidde, voelde ik een diepe last om te bidden voor het begrip en de roeping van de Kerk om samen te werken met wat God doet in en door Zijn uitverkoren natie Israël – vooral omdat het Zijn doel is om Zijn heilige naam te verheffen (Ezech. 36:21-23; vergelijk 20:9, 14, 22). Ik bid hiervoor omdat ik in Zijn Woord lees dat hoewel God kan doen wat Hij wil, Hij meestal wacht tot een van Zijn kinderen Hem vraagt voordat Hij het doet. Waarom zou Yeshua ons anders vertellen dat wanneer we bidden, we moeten vragen om Zijn koninkrijk en Zijn wil op aarde te laten gebeuren, zoals die in de eeuwigheid gebeurt, als dit niet essentieel is voor gelovigen om te doen (Matt. 6:9-10)?

En waarom zijn er in de Bijbel slechts twee soorten mensen die God zoekt: degenen die Hem aanbidden, wat ook betekent Hem te dienen, in geest en waarheid (Johannes 4:23-24) en voorbidders (Jes. 59:16; Ezech. 22:30-31; vgl. 13:4-5). In feite zijn voorbidders zo essentieel voor de doeleinden van Zijn koninkrijk om in de wereld te worden gemanifesteerd dat Hij, zelfs nadat Hij verklaart wat Zijn wil voor Jeruzalem is en dat Hij het zal doen (Jes. 62:1-2), vervolgens wachters opstelt op de muren van Jeruzalem die specifiek Hem moeten vragen te doen wat Hij al heeft gezegd te doen (Jes. 62:6-7)!

Shalom vrienden,

Wonen in Israël is vaak alsof je in een achtbaan zit. Net als de rit lijkt te vertragen, komen die steile afdaling en en de vervelende bochten die ons de ene kant op duwen en dan de andere. Natuurlijk waarschuwde de Heer ons dat de dagen vlak voor Zijn komst gevuld zouden zijn met "iets opwindens" (Lucas 21:28)! Ook gebruikt God Israël en Jeruzalem om de naties te testen en in de val te lokken (Zach. 12:2-3), wat verklaart waarom ik me vaak voel als het stuk kaas in een muizenval.

Hoewel ik er volledig van overtuigd ben dat God regeert als de Opperste Soeverein van de schepping (Ps. 93:1-2; 96:10; 97:1; 99:1; 103:19; plus nog veel meer bevestigingen in zowel het Oude Testament [Tenach] als het Nieuwe Testament [NT]), die zowel de bescherming en bestemming van Israël als die van mijzelf omvatten, wist dat de tijden van zorg en zelfs angst niet uit. Ik dank God dat Hij ons, die op Hem vertrouwen, zegt dat we "niet moeten vrezen", omdat Hij wist dat als we Zijn wil doen, er omstandigheden zullen zijn die zich voordoen en onze normale reactie zou zijn om bang te zijn. "Niet vrezen" is een beslissing van de wil en komt niet automatisch met ons lidmaatschap in Zijn Koninkrijk.

Het is interessant om te zien dat de eerste keer dat de uitdrukking "vrees niet" in de Schrift voorkomt, Genesis 15:1 is: Na deze dingen kwam het woord van YHWH tot Abram in een visioen, zeggende: 'Vrees niet, Abram, Ik ben uw schild en uw buitengewoon grote beloning'. En de laatste keer dat we deze zin lezen is in Openbaring 1:17, waar Johannes zijn ontmoeting met de verheerlijkte en opgestane Messias beschrijft: Toen ik Hem zag, viel ik als dood aan Zijn voeten neer, en Hij legde Zijn rechterhand op mij en zei tegen mij: 'Vrees niet; Ik ben de Eerste en de Laatste: Ik ben het die leeft en dood was; en zie, Ik leef voor eeuwig en heb de sleutels van de hel [Grieks; Hades] en van de dood. Amen!

Zo is God ons schild en onze grote beloning; Hij is het Begin en het Einde; Hij overwon de dood en is nu de Opstanding en het Leven, en Hij heeft de sleutels van hel en dood. Geen wonder dat Hij ons kan vertellen dat we niet bang hoeven te zijn, want alles staat onder Zijn soevereine controle – of het nu zo voelt of niet!